امیرسعید ایروانی، سفیر ایران در سازمان ملل، در نشست شورای امنیت تأکید کرد که جمهوری اسلامی ایران تنها صلحی را می‌پذیرد که عادلانه، پایدار و بر پایه تضمین‌های معتبر باشد. وی صراحتاً اعلام کرد که پایان درگیری‌ها باید به معنای توقف قطعی و غیرقابل بازگشت هرگونه تجاوز علیه ایران باشد.

روسیه و چین با استفاده از حق وتو، مانع از تصویب قطعنامه پیشنهادی بحرین درباره وضعیت تنگه هرمز در شورای امنیت شدند. این اقدام در حالی صورت گرفت که واشنگتن و متحدانش به دنبال ایجاد سازوکاری برای مداخله در این آبراه راهبردی بودند.

محسن رضایی، فرمانده سپاه در دوران دفاع مقدس، با اشاره به نقش مخرب نخست‌وزیر رژیم صهیونیستی در تصمیمات کاخ سفید، تأکید کرد که نتانیاهو با تحت فشار قرار دادن ترامپ، او را به سمت یک انتحار سیاسی سوق داده است.

تحلیل جدید رسانه‌های آمریکایی نشان می‌دهد که کشورهای اروپایی با تأمین بستر عملیاتی و لجستیکی، نقشی حیاتی در حملات علیه ایران ایفا می‌کنند. بر این اساس، پایگاه‌های راهبردی در آلمان، انگلیس و ایتالیا به مراکز اصلی سوخت‌رسانی و هدایت پهپادهای آمریکایی برای نفوذ به منطقه تبدیل شده‌اند.

برخی کشورهای منطقه با واگذاری خاک خود برای پایگاه‌های آمریکایی، خود را در تله امنیتی گرفتار کرده‌اند. آن‌ها باید بدانند که در این بازی، هزینه همراهی با دشمن سنگین است و امنیت، با اجاره دادن خاک به بیگانگان تأمین نمی‌شود.

شرکای منطقه‌ای آمریکا نیز بدانند تا امروز به جهت حسن همجواری خویشتنداری زیادی داشته و در انتخاب اهداف مقابله به مثل ملاحظاتی داشته ایم ولیکن زین پس همه‌ی این ملاحظات برداشته شده است.»

در این نامه آمده است: «راه‌آهن سراسری ایران از جمله برجسته‌ترین نمونه‌های معماری و مهندسی معاصر کشور به شمار می‌رود که با مشارکت مهندسان، هنرمندان، کارگران و متخصصان ایرانی و اروپایی در طول سالیان متمادی احداث و سپس با اتکا به دانش بومی توسعه یافته است.»

به‌طور مشابه، در افغانستان، تنها چند هفته پس از آغاز عملیات «آزادی پایدار» در اواخر سال ۲۰۰۱، طالبان در حال عقب‌نشینی کامل بود. اما دو دهه بعد، همانند ویتنام، آمریکا مجبور شد افغانستان را ترک کرد. پیروزی دیگری از طریق نباختن حاصل شد.

بخشایش اردستانی با اشاره به مدیریت هوشمند ایران در تنگه هرمز، گفت: تنگه هرمز بستری است که ایران می‌تواند عوارض زیست محیطی، امنیتی و حفاظتی برای آن در نظر بگیرد و این رویکرد، ابزاری برای جمهوری اسلامی ایران است که از آن در ارتباط با کشورهای دیگر منافع لازم خود را تامین کند.

در بخش جنجال‌برانگیز این متن آمده بود که شورای امنیت به کشورهای عضو اجازه می‌دهد برای تضمین عبور و مرور از تنگه هرمز، از تمام ابزارهای لازم، از جمله نیروی نظامی، استفاده کنند.

منابع عبری اعلام کردند موشک‌ها به ایلات و همچنین مناطق مرکزی فلسطین اشغالی از جمله بنی‌براک و رمت‌هشارون در شمال تل‌آویو اصابت کرده‌اند. برخی منابع نیز از وقوع انفجارهای مهیب در بنی‌براک و رامات‌هشارون خبر داده‌اند.

در همین حال، وزیر جنگ دولت ترامپ نیز از این وضعیت احساس خطر کرده و خود را در معرض تهدید می‌بیند. یکی از دلایل برکناری اخیر رئیس ستاد ارتش آمریکا همین نگرانی‌ها عنوان شده و اکنون وزیر جنگ معتقد است که به‌زودی «دن‌دریکسون» جای او را خواهد گرفت.

در هر مواجهه‌ای که به زیرساخت‌ها کشیده می‌شود، مسئله اصلی فقط «تخریب» نیست. مسئله مهم‌تر این است که کدام طرف می‌تواند از میان هزینه‌های آن، اهرم پایدارتر و مؤثرتر بسازد. در این چارچوب، تنگه هرمز نه صرفا یک گذرگاه جغرافیایی، بلکه یک گلوگاه راهبردی در امنیت انرژی جهانی است.

حسین علایی گفت: جمهوری اسلامی ایران همواره از مذاکره حتی با دشمنان استقبال کرده و آمادگی خود را برای ایجاد صلح و آرامش در منطقه خاورمیانه، با خروج نیروهای آمریکایی و اسرائیلی از سرزمین‌های مسلمانان اعلام کرده است.

«کریستور لاکسون»، نخست وزیر نیوزیلند خطاب به «دونالد ترامپ»، رئیس جمهور آمریکا در پی لفاظی‌های تهدیدآمیز و موهن او برای هدف قرار دادن زیرساخت‌های ایران تاکید کرد: «اقدام نظامی بیشتر ضرورتی ندارد و همه طرف‌ها باید به قوانین بین‌المللی پایبند باشند.»

فریدالدّین حبیبیان با اشاره به پیامدهای ژئوپلیتیکی هرگونه اقدام نظامی علیه ایران، اظهار کرد: جنگی که از سوی دولت دونالد ترامپ علیه ایران مطرح می‌شود، لزوماً به تثبیت هژمونی آمریکا منجر نخواهد شد؛ بلکه حتی می‌تواند روند انتقال قدرت در نظام بین‌الملل را تسریع کند.

تجربه جنگ ایران و عراق در این رابطه نشان داد هیچ‌گاه پرچم صلح‌خواهی را نباید زمین گذاشت.

حرکت آمریکا به‌سوی تهدید زیرساخت‌های اقتصادی، بیش از آنکه ناشی از یک استراتژی از پیش طراحی‌شده باشد، نتیجه بن‌بست در تحقق اهداف اولیه و تلاش برای بازیابی ابتکار عمل در شرایطی پیچیده و پیش‌بینی‌ناپذیر است. با این حال، چنین رویکردی می‌تواند به‌جای حل بحران، آن را وارد مرحله‌ای خطرناک‌تر کند و پیامدهای آن، کل منطقه و حتی نظام بین‌الملل را در بر می‌گیرد.

قاری عیسی محمدی در پیامی خطاب به مسعود نوشت: «جناب مسعود صاحب محترم، آیا حمایت از خانم کوفی آن‌قدر برای شما اهمیت دارد که حتی یک‌بار هم حملات نظامی آمریکا و اسرائیل علیه ایران را محکوم نکرده‌اید؟ سکوت در چنین شرایطی به‌معنای تأیید است.»

حتی اگر خدای ناکرده ترامپ دست به کار احمقانۀ دیگری هم بزند باز از تصویر تازه ایران در این نزدیک 40 روز نمی‌کاهد