عصر ایران - ساختمان «موسسه فرهنگی ایتالیا - بنیاد لریچی» در شهر استکهلم سوئد، یکی از نمونههای بارز و مستند معماری سبک مدرنیسم در اروپا به شمار میرود.

این بنای فرهنگی در سال ۱۹۵۴ میلادی توسط جو پونتی، معمار برجسته و نامآشنای ایتالیایی طراحی و اجرا شد. ساخت این مرکز گام مهمی در توسعه فضاهای فرهنگی و تبادلات معماری میان ایتالیا و حوزه اسکاندیناوی در میانه قرن بیستم محسوب میشود.
سبک مدرنیسم در معماری جنبشی بود که از اوایل قرن ۲۰ شکل گرفت و تلاش میکرد معماری را از تزئینات تاریخی و سنتی جدا کند و آن را با زندگی صنعتی و مدرن هماهنگ سازد. اصل مهم این سبک این بود که «فرم باید تابع عملکرد باشد»؛ یعنی شکل ساختمان باید از نیاز و کاربری آن بهوجود بیاید، نه از تزئینات اضافی.

یکی از شاخصترین ویژگیهای انستیتو فرهنگی ایتالیا در استکهلم، حفظ اصالت فضای داخلی آن است. تمامی مبلمان و تجهیزات دکوراسیون داخلی موجود در این ساختمان، کاملاً اصیل و دستنخورده باقی ماندهاند؛ این تجهیزات همگی در دهه ۱۹۵۰ به صورت اختصاصی توسط خود جو پونتی برای این فضا طراحی و چیدمان شده بودند.

به تازگی مجموعه تصاویر جدیدی از بخشهای بیرونی و فضاهای داخلی این شاهکار مدرنیسم منتشر شده است. این عکسها در سال ۲۰۲۴ میلادی ثبت شدهاند.

جووانی «جو» پونتی (زاده ۱۸ نوامبر ۱۸۹۱ - درگذشته ۱۶ سپتامبر ۱۹۷۹) معمار، طراح صنعتی، طراح مبلمان، هنرمند، آموزگار، نویسنده و ناشر اهل ایتالیا بود. پونتی در طول فعالیت حرفه ای خود که شش دهه به طول انجامید، بیش از صد ساختمان در ایتالیا و سایر نقاط جهان ساخت. او تعداد قابل توجهی از هنرهای تزئینی و اشیاء طراحی و همچنین مبلمان را طراحی کرد.
مجلهٔ دوموس را در سال ۱۹۲۸ میلادی تأسیس کرد و تقریباً در تمام زندگی خود آن را هدایت کرد و به لطف مشارکت فعال در نمایشگاههایی مانند سهسالانه میلان در سراسر اروپا شناخته شد.
پونتی از سال ۱۹۳۶ تا ۱۹۶۱ میلادی در مدرسهٔ پلیتکنیک میلان تدریس کرد و چندین نسل از طراحان را تربیت کرد. پونتی همچنین در ایجاد یکی از مهمترین جوایز طراحی در سال ۱۹۵۴ میلادی کمک کرد: جایزهٔ پرگار طلا.
پونتی در ۱۶ سپتامبر ۱۹۷۹ میلادی درگذشت.
معروفترین آثار او عبارتند از برج پیرلّی که از سال ۱۹۵۶ تا ۱۹۶۰ میلادی در میلان با همکاری مهندس پیر لوئیجی نروی ساخته شد، ویلا پلانچارت در کاراکاس و صندلی سوپرلجرا (فوق سبک) که توسط کاسینا در سال ۱۹۵۷ میلادی تولید شد.
وی در سال ۱۹۲۳ میلادی همکاری خود را با معماران امیلیو لانچیا و مینو فیوکی آغاز کرد و در طی این دوران بناهایی از جمله: خانهای در میلان (۱۹۲۵ میلادی)، ویلا بوئیه در پاریس (۱۹۲۶ میلادی) را طراحی کرد. سرانجام پس از سال ۱۹۲۷ میلادی تنها با لانچیا در استودیو پونتی و لانچیا پیال همکاری کرد. به این ترتیب، پونتی طی آن زمان، تحت تأثیر جنبش هنری ایتالیایی، نئو کلاسیک قرار گرفت.
تنظیم و ترجمه: مازیار دانیالی