موندوبروتو؛ اگر هم‌زمان عاشق تراریوم و معماری بروتالیسم هستید! (+فیلم و عکس)

در مجموعه موندوبروتو، بتن سخت و خزه ظریف با یکدیگر درگیر می شوند. این مجسمه های مینیاتوری که با الهام از معماری بروتالیسم ساخته شده اند، یک پرسش کلیدی را مطرح می کنند: چه اتفاقی می افتد وقتی طبیعت تصمیم بگیرد فضاهای ساخته شده توسط انسان را بازپس گیرد؟

عصر ایران - بر لبه های پوشیده از خزه معماری بروتالیسم، مجموعه ای ریشه می دواند که توسط طراح ایتالیایی، آلسیو فاوا (Alessio Fava) خلق شده است. این مجموعه با عنوان «موندوبروتو» (Mondobruto)، تراریوم های شیشه ای را به میدان های نبرد میان بتن و حیات تبدیل می کند. هر قطعه در این مجموعه کاوش می کند که چه اتفاقی می افتد وقتی طبیعت نه یک پس زمینه در معماری، بلکه قهرمان اصلی برای بازپس گیری فضای خود باشد.

روایت آلسیو فاوا از تقابل هندسه و حیات

ساختارهای مینیاتوری بروتالیستی فاوا که دست ساز بوده و از قالب های پلی استایرن و مخلوط های بتنی سفارشی ساخته شده اند، فرم های هندسی چشمگیری را به نمایش می گذارند؛ خام، سخت و بدون هیچ عذرخواهی معماری.

اما به محض اینکه این ساختارها در محیط های شیشه ای و مرطوب (با الهام از باغبانی خزه ژاپنی) مهر و موم می شوند، معنای آن ها به آرامی شروع به فرسایش می کند. خزه های زنده و گیاهان کوچک، سطوح سخت را به آرامی مستعمره خود می کنند، از میان شکاف ها بالا می روند و از لبه های تیز سرریز می شوند. آنچه به عنوان یک شیء مجسمه سازی آغاز شده بود، تبدیل به یک سیستم زنده، متخلخل، غیرقابل پیش بینی و پر جنب و جوش می شود.

تنش میان زوال و رشد

به گفته آلسیو فاوا، طبیعت اجازه نمی گیرد. رشد می کند. حتی روی بتن. حتی داخل ترک ها.

فاوا با پروژه «موندوبروتو»، این تنش غیرقابل توقف را میان زوال و رشد، پایداری و آنتروپی (بی نظمی) به تصویر می کشد. در این پروژه، هر تراریوم یک عصیان آرام است؛ یادآوری مبنی بر اینکه حتی سازش ناپذیرترین ساختارها نیز روزی توسط زمان، خزه و حیات نرم خواهند شد.

این مجموعه نه تنها زیبایی شناسی خشن بروتالیسم را به چالش می کشد، بلکه نگاهی عمیق به ظرفیت طبیعت برای انطباق و بقا ارائه می دهد و مرزهای میان طراحی، هنر و بوم شناسی را محو می کند.