فیلم بیشتر »»
کد خبر ۱۱۵۵۲۰۲
تاریخ انتشار: ۰۶:۰۷ - ۲۲-۰۱-۱۴۰۵
کد ۱۱۵۵۲۰۲
انتشار: ۰۶:۰۷ - ۲۲-۰۱-۱۴۰۵

امروز با شاملو: نومیدْمردم را معادی مقدر نیست! (+فایل صوتی)

امروز با شاملو: نومیدْمردم را معادی مقدر نیست! (+فایل صوتی)
زیستن و ولایتِ والای انسان بر خاک را نماز بردن؛ /زیستن و معجزه کردن؛ ورنه میلاد تو جز خاطره‌ی دردی بیهوده چیست؟

خطابه‌ی آسان، در اميد

وطن کجاست که آوازِ آشنای تو چنین دور می‌نماید؟

امید کجاست

تا خود

       جهان

             به قرار

                     بازآید؟

هان، سنجیده باش

که نومیدان را معادی مقدر نیست!

معشوق در ذره‌ذره‌ی جانِ توست

                                       که باور داشته‌ای،

و رستاخیز

            در چشم‌اندازِ همیشه‌ی تو

                                            به کار است.

در زیجِ جُستجو

                  ایستاده‌ی ابدی باش

تا سفرِ بی‌انجامِ ستارگان بر تو گذر کند،

که زمین

         از اینگونه حقارت‌بار نمی‌مانْد

اگر آدمی

           به هنگام

                     دیده‌ی حیرت می‌گشود.

زیستن

و ولایتِ والای انسان بر خاک را

                                     نماز بردن؛

زیستن

و معجزه کردن؛

ورنه میلاد تو جز خاطره‌ی دردی بیهوده چیست،

هم از آن دست که مرگت؟

هم از آن دست که عبورِ قطارِ عقیمِ اَسترانِ تو

از فاصله‌ی کویری میلاد و مرگت؟

مُعجزه کن مُعجزه کن

که مُعجزه

           تنها

               دست‌کارِ توست

اگر دادگر باشی؛

که در این گُستره

                     گُرگانند

مشتاقِ بردریدنِ بی‌دادگرانه‌ی آن

                                       که دریدن نمی‌تواند. ــ

و دادگری

معجزه‌ی نهایی‌ست.

و کاش در این جهان

مردگان را

           روزی ویژه بود،

تا چون از برابرِ این همه اجساد گذر می‌کنیم

تنها دستمالی برابرِ بینی نگیریم:

این پُرآزار

          گندِ جهان نیست

تعفنِ بی‌داد است.

و حضورِ گرانبهای ما

                       هر یک

چهره در چهره‌ی جهان

                           (این آیینه‌یی که از بودِ خود آگاه نیست

                           مگر آن دَم که در او درنگرند) ــ

تو

یا من،

آدمی‌یی

          انسانی

                   هر که خواهد گو باش

تنها

     آگاه از دست‌کارِ عظیمِ نگاهِ خویش ــ

تا جهان

         از این دست

                       بی‌رنگ و غم‌انگیز نماند

تا جهان

         از این دست

                       پلشت و نفرت‌خیز نماند.

یکی

    از دریچه‌ی ممنوعِ خانه

                               بر آن تلِّ خشکِ خاک نظر کن:

آه، اگر امید می‌داشتی

آن خُشکسار

               کنون اینگونه

                             از باغ و بهار

                                           بی‌برگ نبود

و آنجا که سکوت به ماتم نشسته

مرغی می‌خوانْد.

نه

نومیدْمردم را

               معادی مقدّر نیست.

چاووشیِ‌ امیدانگیزِ توست

                               بی‌گمان

که این قافله را به وطن می‌رساند.

۲۳ تیرِ ۱۳۵۹
به رامین شهروند

از دفتر: ترانه های کوچک غربت

دکلمه "خطابه‌ی آسان در اميد" 

پربیننده ترین پست همین یک ساعت اخیر
برچسب ها: شعر ، شعر روز ، احمد شاملو
ارسال به دوستان
سیدبندی جام ملت‌های آسیا ۲۰۲۷؛ ایران در کنار قدرت‌های قاره نام‌گذاری میادین سراسر کشور به نام شهدای دانش‌آموز میناب برآورد ۵۸ میلیارد دلاری برای بازسازی تأسیسات انرژی در خلیج فارس نماینده حزب‌الله: تلاش‌های ایران ممکن است به‌زودی به آتش‌بس در لبنان منجر شود مرگ تلخ کودک ۴ ساله در نیشابور بر اثر غرق‌شدگی بلومبرگ: ۴ میلیون بشکه نفت ایران به هند رسید ۴ فینال سرنوشت‌ساز مجیدی برای تکرار معجزه بقا در لیگ امارات فروش سهام یکی از چهار غول فوتبال عربستان طی ۴۸ ساعت آینده اهدای محموله ۵۸ تنی دارو از سوی چین به مردم ایران وام ۳ میلیارد دلاری عربستان به پاکستان کشف ۱۳ تن آرد قاچاق در رشت؛ نانوایی متخلف پلمب شد پاپ بعد از توهین ترامپ: جهان تشنه شنیدن پیام صلح است/ بازدید تاریخی رهبر کاتولیک از مسجد پیام عارف به پاپ ؛ بیایید با گفتگویی فراتر از سیاست، جهان را به قرارگاه امنِ آرامش و اخلاق تبدیل کنیم سفر نخست وزیر پاکستان به عربستان سعودی بحران در تمرینات پرسپولیس؛ کریم باقری یکه و تنها در غیاب کادر خارجی
نظرسنجی
فرجام آتش بس 14 روزه؟