مونا ارشادی فر
فعال رسانه ای
شهروندان تهرانی و سایر کلانشهرها در روزهای اخیر، پس از بارندگیهای قابل توجه، بار دیگر هوایی پاک و آسمانی آبی را تجربه کردند؛ تجربهای کوتاه اما معنادار که بیش از هر گزارش و آمار رسمی، این واقعیت را یادآوری میکند که بخش قابلتوجهی از آلودگی مزمن هوا، نه یک سرنوشت اجتنابناپذیر، بلکه نتیجه سالها تصمیمگیری نادرست در حوزه صنعت، سوخت و مدیریت منابع آلاینده است.
سالهاست که ما شهروندان تهرانی و سایر کلانشهرها، آلودگی هوا را نه بهعنوان یک بحران مقطعی، بلکه بهمثابه یک وضعیت مزمن و فرساینده تجربه کردهایم؛ وضعیتی که در آن، تعطیلیهای پیدرپی مدارس و ادارات، افزایش بیماریهای تنفسی و کاهش کیفیت زندگی، به بخشی عادی از زیست شهری تبدیل شده است. در این میان، «هوای پاک» بهجای آنکه یک حق بدیهی باشد، به یک اتفاق نادر و گذرا تقلیل یافته است.
اما آنچه در روزهای اخیر رخ داد، صرفاً یک تغییر آبوهوایی نبود؛ بلکه یک نشانه روشن و قابل تامل از امکان تغییر وضعیت موجود بود. کاهش محسوس آلودگی هوا همزمان با افت یا توقف فعالیت برخی صنایع آلاینده در اطراف کلانشهرها و همچنین عدم استفاده از سوختهای سنگینی مانند مازوت، این فرض را تقویت میکند که ریشههای بحران آلودگی، بیش از آنکه طبیعی باشند، به الگوهای نادرست تولید و مصرف بازمیگردند.
این تجربه کوتاه، بهنوعی یک «آزمایش واقعی» بود؛ آزمایشی که بدون نیاز به پیچیدگیهای آماری، نشان داد با کاهش منابع آلاینده، کیفیت هوا در مدت زمانی کوتاه بهطور محسوسی بهبود مییابد. چنین نتیجهای، بهروشنی بیانگر آن است که ادامه وضعیت فعلی، بیش از آنکه ناشی از ناتوانی باشد، به استمرار برخی سیاستها و تصمیمات بازمیگردد.
برای شهروندانی که سالهاست هزینه این شرایط را با سلامت خود پرداختهاند، این تغییر موقت، نهتنها امیدبخش، بلکه مطالبهبرانگیز است. دیگر نمیتوان این پرسش را نادیده گرفت که اگر امکان تجربه هوای پاک وجود دارد، چرا این وضعیت نباید پایدار شود؟
از مسئولان کشور انتظار میرود این نشانه روشن را جدی بگیرند و با نگاهی مسئولانه و آیندهنگر، نسبت به اصلاح سیاستهای زیستمحیطی اقدام کنند. انتقال صنایع آلاینده به خارج از حریم شهری، کاهش وابستگی به سوختهای پرآلاینده، و تقویت نظارت بر منابع تولید آلودگی، میتواند گامی موثر در مسیر بازگرداندن هوای پاک به کلانشهرها باشد.
آسمان آبی این روزها، صرفاً یک اتفاق خوشایند نیست؛ بلکه هشداری است روشن از اینکه مسیر گذشته نیازمند بازنگری جدی است. شهروندان تهرانی و سایر کلانشهرها امروز بیش از هر زمان دیگری، انتظار دارند این تجربه کوتاه، به نقطه آغاز یک تغییر ماندگار تبدیل شود.