بحران ارزی جهانی از دل بحران انرژی آمد

به گزارش ایسنا، بزرگترین بازندگان شامل پوند مصر، پزوی فیلیپین، وون کره جنوبی و بات تایلند هستند. در میان تعداد انگشت‌شمار ارزهایی که افزایش یافته‌اند، رئال برزیل، تنگه قزاقستان و نایرا نیجریه مشاهده می‌شوند که همگی صادرکنندگان مهم نفت هستند.

این نشانه‌ای از چگونگی وقوع مرحله بعدی بحران انرژی نشات گرفته از اقدامات تجاوزکارانه آمریکا است. سطح ذخایر نفت واردکنندگان بزرگ نفت از زمان آغاز تجاوز آمریکایی صهیونی به ایران و مختل شدن ترانزیت از مسیر تنگه هرمز، کاهش یافته و همزمان، ضربه‌گیرهای مالی آنها دچار فرسایش شده‌اند.

کاهش مالیات و یارانه سوخت

دولت‌ها، مالیات‌ها را کاهش داده و یارانه‌های سوخت جاده‌ای را لغو کرده‌اند تا شوک ناشی از افزایش قیمت نفت خام را کاهش دهند. ذخایر ارزی این کشورها نیز به سرعت در حال کاهش است زیرا هزینه واردات نفت و گاز بدون هیچ گونه افزایش جبرانی در ارزش صادرات، افزایش می‌یابد.

در هند، به عنوان سومین واردکننده بزرگ نفت جهان، نارندرا مودی، نخست وزیر هند، از مردم خواسته است که مصرف سوخت خود را محدود کنند و عوارض واردات طلا و نقره را برای حفظ تراز پرداخت‌ها افزایش داده است. او در ۱۰ مه گفت: «وقت آن رسیده است که ما از بنزین، دیزل و گاز با احتیاط زیادی استفاده کنیم. باید تلاش کنیم تا فقط به اندازه‌ای که برای صرفه‌جویی در ارز خارجی لازم است، استفاده کنیم.»

در ترکیه که بیش از ۷۰ درصد از مصرف انرژی خود را به واردات وابسته است، ذخایر ارزی در ماه مارس بزرگترین کاهش ماهانه خود را تجربه کرد. روپیه اندونزی به پایین‌تر از سطوحی که در طول بحران مالی آسیا در سال ۱۹۹۸ به آن رسیده بود، تضعیف شده است. این کشور عمیقا در برابر امواج شوک ناشی از جنگ تحمیلی علیه ایران آسیب‌پذیر است.

بر اساس گزارش بلومبرگ، فیلیپ ورلگر، اقتصاددان، خاطرنشان کرد که ارتباط بین انرژی و ارزها یکی از عواملی است که این بحران را متفاوت می‌کند. در دهه ۱۹۷۰ که آمریکا واردکننده خالص نفت بود، شوک‌های نفتی ۱۹۷۳ و ۱۹۷۹ هزینه‌های واردات این کشور را افزایش داد و باعث تضعیف دلار شد. این امر تاثیر وضعیت اضطراری را بر سایر کشورهایی که خرید نفت خام خود را به دلار آمریکا قیمت‌گذاری می‌کردند، کاهش داد.

اما این بار، وضعیت برعکس شده است و با توجه به اینکه آمریکا به عنوان تامین‌کننده بزرگ نفت و گاز شمرده می‌شود، دلار چندان ضعیف نشده است. در نتیجه، یک اقتصاد نوظهور آسیایی با حداقل ذخایر نفتی داخلی، فقط برای نفت خام بیشتر پول نمی‌دهد. بلکه برای دلارهایی که برای خرید آن نیاز دارد نیز بیشتر پول می‌دهد.