وقتی رئیسجمهور حتی از جزئیات حضورش در مراسمهای رسمی بیخبر است و دیگران او را هدایت میکنند، شاید بتوان آن را خطایی انسانی دانست. اما خطر زمانی آغاز میشود که این «بیاطلاعی» یا «غیرفعال بودن» به تصمیمات کلان کشور سرایت کند؛ جایی که فاعل بیارادهای پشت تاج و تخت ریاست جمهوری نشسته باشد و سیاستها توسط دیگران دیکته شود. این دیگر فقط یک اشتباه کوچک نیست، بلکه زنگ خطری جدی برای فاجعه مدیریتی است.
اما تاسفبارتر از خود ماجرا، واکنش حاضران در جلسه است. اصحاب روابط عمومی که باید چهرهساز دولت باشند، به جای تذکر یا اصلاح، با کفزدن و تشویق، این بیسوادی را تحویل گرفتهاند. این صحنه نشان میدهد که فرهنگ «تعریف و تمجید کورکورانه» چقدر عمیق ریشه دوانده است؛ جایی که حتی جایگاه «تشویق» نیز برای خوشایند قدرت به ابتذال کشیده شده و نشان میدهد همه چیزمان به همه چیزمان میآید!»
به استحضار همراهان فرهیخته عصر ایران می رسانیم به دلیل محدودیت های اینترنت در ایران ، تا عادی شدن وضعیت ، ویدئوها در خارج کشور قابل مشاهده نیستند.
پوزش ما را بپذیرید؛ قدرتان را می دانیم.
به امید روزهای خوب برای ایران عزیزمان.