عصر ایران ؛ علی خیرآبادی - فردا، ۱۱ ژوئن، ساعت یک بعدازظهر به وقت محلی، در استادیوم مکزیکوسیتی، سوتی به صدا درمیآید که آغاز بزرگترین رویداد ورزشی تاریخ بشر را اعلام میکند. جام جهانی ۲۰۲۶ دیگر یک مسابقهی فوتبال نیست، یک تحول تاریخی است.
وقتی جام جهانی در ۱۹۳۰ آغاز شد، تنها ۱۶ تیم در آن شرکت میکردند. در ۱۹۸۲ این عدد به ۲۴ رسید. در ۱۹۹۸ به ۳۲. حالا، برای اولین بار در تاریخ، ۴۸ تیم از پنج قاره روی هم زمین میروند.
این یعنی ۱۰۴ بازی در طول یک ماه و هشت روز، در مقایسه با ۶۴ بازی در قطر ۲۰۲۲. ۴۰ بازی بیشتر که اصلا اتفاق کوچکی نیست، درآمدزایی بیشتری دارد اما برگزاری را با فشارهای زیادی رو به رو میکند.
برای اولین بار در تاریخ، سه کشور همزمان میزبانی یک جام جهانی را بر عهده دارند: آمریکا، کانادا و مکزیک. اما سهمها یکسان نیست:
آمریکا با ۱۱ استادیوم میزبان ۷۸ بازی است، یعنی سهچهارم کل مسابقات. مکزیک و کانادا هر کدام ۱۳ بازی در استادیومهای خود برگزار میکنند.
فینال هم ۱۹ جولای، استادیوم نیوجرسی، در کنار آسمانخراشهای نیویورک، جلوی ۸۲ هزار و ۵۰۰ تماشاگر.
بازی افتتاحیه فردا میان مکزیک و آفریقای جنوبی است، دقیقاً همان دو تیمی که جام جهانی ۲۰۱۰ در ژوهانسبورگ را هم با تساوی یکیک آغاز کردند. انگار تاریخ دوباره دارد خودش را تکرار میکند.
جایزهی نقدی تیم قهرمان امسال رکورد میزند: ۵۰ میلیون دلار. به علاوهی کاپ طلایی ۱۸ عیار. در ۱۹۸۲ این رقم تنها ۲.۲ میلیون دلار بود. یعنی در ۴۴ سال، جایزه بیستوسه برابر شده است.
از ۱۹۳۰ تا امروز، تنها هشت کشور افتخار قهرمانی جام جهانی را چشیدهاند. برزیل با پنج قهرمانی (۱۹۵۸، ۱۹۶۲، ۱۹۷۰، ۱۹۹۴ و ۲۰۰۲) همچنان در صدر تاریخ میدرخشد.
مکزیک پیش از این دوبار میزبان بوده، در ۱۹۷۰ و ۱۹۸۶. آمریکا در ۱۹۹۴. اما برای کانادا، این اولین تجربهی میزبانی جام جهانی در تاریخش است.
ساختار رقابتها هم تغییر کرده. ۴۸ تیم در ۱۲ گروه چهارتایی قرار میگیرند. دو تیم اول هر گروه مستقیم صعود میکنند، به علاوهی هشت تیم سوم برتر از میان دوازده گروه، یعنی در مجموع ۳۲ تیم به مرحلهی حذفی میرسند.