عصرایران- برنامه هواپیمای مافوق صوت آمریکا در سال 1963 با هدف ساخت هواپیمایی با سرعت بیش از 2 ماخ و برد بین قاره ای آغاز شد. هدف این بود که هواپیمایی با ظرفیت حدود 300 مسافر ساخته شود که از نظر فناوری و عملکرد بتواند با کنکورد و توپولوف Tu-144 رقابت کند.
در این رقابت، لاکهید L-2000 یکی از دو طرح اصلی بود. طراحی لاکهید بدنه ای باریک و کشیده با بال های دلتای دوگانه و چهار موتور زیر بال داشت. این شرکت در ابتدا موتورهای J58 ساخت پرت اند ویتنی را در نظر گرفته بود؛ همان خانواده موتوری که در هواپیمای شناسایی SR-71 نیز استفاده شد.
طرح لاکهید از نظر فنی ساده تر و کم ریسک تر از رقیب خود ارزیابی شد، اما در نهایت این بویینگ 2707 بود که در سال 1966 به عنوان طرح برنده انتخاب شد. به این ترتیب، L-2000 حتی فرصت ساخت یک نمونه اولیه کامل را نیز پیدا نکرد و در حد طرح ها و مدل های آزمایش تونل باد باقی ماند.
اما انتخاب بویینگ هم پایان داستان هواپیمای مافوق صوت آمریکایی نبود. توسعه 2707 با مشکلات فنی، هزینه های سنگین، نگرانی های زیست محیطی و تردید درباره توجیه اقتصادی آن روبه رو شد. در نهایت، کنگره آمریکا در سال 1971 برنامه هواپیمای مافوق صوت را لغو کرد؛ در حالی که پروژه آمریکایی هنوز از مرحله ماکت و آزمایش های زمینی فراتر نرفته بود.
به این ترتیب، L-2000 نه تنها هرگز پرواز نکرد، بلکه حتی ساخته هم نشد. امروز مدل تونل باد آن در موزه ملی هوا و فضا در واشنگتن نگهداری می شود؛ یادگاری از دوره ای که آمریکا تلاش می کرد وارد رقابت جهانی هواپیماهای مسافربری مافوق صوت شود، اما در نهایت این رویای بزرگ بدون ساخت حتی یک نمونه پروازی از بین رفت.