سران عرب در پروسه تکمیل ننگ تاریخی خود

عصرایران ؛ سید ضیاء الدین احتشام - جهان عرب ، سالیان دراز در ذلت و خواری بود ؛ اسرائیل در تمام جنگ هایش ارتش های عربی را شکست داده و سرزمین های آنان را به خونشان آغشته و از دست شان خارج کرده بود.

 جبهه مقاومت عربی فروپاشیده  و خط مقدم آن ، یعنی همان مصری که روزگاری با جمال عبدالناصر ، برای عزت از دست رفته اعراب می جنگید به چنان خفتی دچار شده بود که دست در دست قاتلان اعراب بگذارد و از پشت به جبهه عربی - اسلامی خنجر بزند.

حکومت های عرب ، برخلاف خواست و آرزوی مردمانشان ، در برابر صهیونیست ها زانو زدند تا عبری بر عربی ، سروری کند. در چنان حال و روزی ، که امیدها از حاکمان عرب ناامید شده بود ، جریان نوظهوری در جهان عرب پدید آمد که همه معادلات را بر هم زد و برق تازه ای در چشمان کم سوی جهان عرب نشاند: حزب الله لبنان.

حزب الله که حرکت خود را آغاز کرد ، خوش نشینان تل آویو ابتدا بر این گمان بودند که اینان نیز همانند بسیاری از سران عرب ، به تهدیدی به سوراخ موش خواهند خزید یا به تطمیعی آب از دهانشان جاری خواهد شد و پرونده آنها نیز مانند سایر مدعیان عرب ، به بایگانی خواهد رفت به طنزی برای شب نشینی های سیاستمداران صهیونیست تبدیل خواهد شد.

اما حزب الله  ، از جنس ترس و سازش نبود و این همان چیزی بود که این جنبش مردمی را از حکومتگران عرب متمایز می کرد ، حاکمانی که برای مردم خود دیکتاتورهای چموش و در برابر اسرائیل ، بره های خموش بودند.

حزب الله ، نه تنها خاری شد در چشمان اسرائیل که استخوانی شد در گلوی حاکمان بی غیرت عرب ؛ خار چشم اسرائیل شد زیرا توانست ارتش اسرائیل را از خاک لبنان بیرون براند و در جنگ معروف 33 روزه ، بر آن پیروز شود و استخوان گلوی حاکمان عرب شد زیرا با موفقیت های این گروه کوچک اما مقاوم ، حکومت های بزرگ و پرمدعای عربی در قیاس با حزب الله در پیشگاه مردمان خود زیر سوال می رفتند و جز خجالت و سرافکندگی عایدشان نمی شد.

البته آنان می توانستند و انتظار هم می رفت که از حزب الله به عنوان جریانی که ایثارگرانه در خط مقدم مبارزه با غاصبان سرزمین های عربی - اسلامی ایستاده ، حمایت کنند و بدین سان ، کم کاری تاریخی خود در ماجرای اسرائیل را جبران نمایند.
تصور کنید حزب اللهی که با حمایت های ایران و سوریه ، توانسته است این همه موفق باشد و اسرائیل را تحقیر نماید ، اگر حمایت کل جهان عرب و اسلام را داشت ، چه شگفتی هایی خلق می کرد و چه افتخاراتی را نصیب مسلمانان و اعراب می نمود!

اما سران عرب ، ننگ بی عملی خود در برابر اسرائیل را با ننگ آزار دادن حزب الله تکمیل کردند تا جهان عرب و اسلام با شگفتی با این واقعیت تلخ مواجه شوند که حاکمان عرب ، نه تنها در برابر اسرائیل کاری نمی کنند ، نه تنها دست مقاومت را نمی گیرند که پای آن را نیز می کشند تا به"دوستان اسرائیلی" زیاد سخت نگذرد!

نمونه این رفتار در میدانداری عربستان سعودی در دادگاه ترور مرحوم رفیق حریری است که می کوشد به هر شکل ممکن ، اسرائیل را از اتهام قتل حریری مبرا کند و حزب الله را مقصر این ماجرا بشمارد تا بلکه با تمسک به رأی دادگاه ، این جریان مقاومت اسلامی-عربی را از پیش روی اسرائیلی ها بردارد!

اگر عاقلانه و آینده نگرانه به موضوع بیندیشیم ، در خواهیم یافت که حزب الله ، نه یک جنبش صرفاً لبنانی ، که سرمایه ای برای جهان عرب و اسلام است در برابر صهیونیست ها ؛ ولی گویا برخی سران عرب سعی دارند با حماقت ورزی تمام ، سرمایه سوزی کنند و اولین جریان عربی - اسلامی که توانست از سد اسرائیل بگذرد را حذف کنند تا آنچه در جهان عرب می ماند ، همان خمودگی و ناامیدی و تسلیم سابق باشد در برابر صهیونیست هایی که تشنه به خون شان هستند!

ای کاش سران عرب ، آنقدر عقل و اندیشه و شرف داشتند که اگر کمکی به حزب الله نمی کنند ، لااقل تنهایش بگذارند و این همه علیه آن توطئه چینی نکنند ... و خدا می داند اگر این همه انرژی که علیه حزب الله مصرف می کنند را مصروف مقابله با اسرائیل می کردند ، امروز آیا اساساً اسرائیلی باقی مانده بود یا خیر؟!

راستی اینان چه سر و سری با اسرائیل دارند که این گونه برای از بین بردن دشمن آن ، خود را به آب و آتش می زنند؟!
پاسخ این سوال را تنها وجدان های بیدار در می یابند.