آینده‌ پژوهی مدیریت بحران

آینده‌پژوهی مدیریت بحران، تلاشی نظام‌مند برای نگاه به آینده در حوزه مدیریت بحران است که هدفش شناسایی تهدیدات بالقوه طبیعی یا غیرطبیعی، پیش‌بینی نوع و روش ایجاد بحران ناشی از آنها، فنا‌وری‌های نوظهور استفاده‌شده در پیش‌بینی بحران‌ها و مدیریت صحیح و کارآمد منابع به‌منظور مدیریت بحران‌های آینده است.

درواقع، آینده‌پژوهی مدیریت بحران، یعنی آمادگی برای بحران آینده و به‌کاربردن منابع موجود به بهترین وجه ممکن و در راستای ارزش‌ها. آینده‌پژوهی می‌تواند سیاست‌های کلان مدیریت بحران را تحت‌ تأثیر قرار دهد.

این تحقیق به ‌طور عمده بر تأثیرات متغیرهای آینده‌پژوهی بر مدیریت بحران استوار است؛ بنابراین به‌منظور درک بهتر این تأثیرات پس از مطالعه مبانی نظری و تحلیل مدل‌های مدیریت بحران، یک مدل مفهومی در این زمینه، به شیوه دقیق و طبقه‌بندی‌شده و با جزئیات کامل کارکردهای آینده‌پژوهی در مدیریت قبل از بحران، ارائه شده است.

در انتخاب روش‌های آینده‌پژوهی باید به نوع و مأموریت سازمان، منابع مالی، انسانی و زمان موجود توجه شود. با آینده‌پژوهی مدیریت بحران می‌توان به بهینه‌سازی فعالیت‌های مقابله با بحران و به‌حداقل‌رساندن خسارات ناشی از آن نائل شد و راه‌حلی رضایت‌بخش برای برطرف‌کردن شرایط غیرعادی، به طریقی که منافع و ارزش‌های اساسی حفظ و تأمین شود دست یافت.

آینده‌پژوهی عبارت است از بیان پیامدهای آتی تصمیمات فعلی، پیش‌بینی مسائل و مشکلات آینده، آغاز طراحی راه‌حل‌های بدیل تا در نهایت جامعه گزینه‌های بیشتری داشته باشد و بتواند گزینه‌های مناسب و اخلاقی را انتخاب کند.

آینده‌پژوهی تلاش سیستماتیک برای بررسی درازمدت آینده علم، فناوری، محیط و جامعه به‌منظور شناسایی ایده‌های نوظهور و حوزه‌های زیربنایی تحقیقات استراتژیک است که بیشترین منافع اجتماعی و اقتصادی را دربر داشته باشد؛ بنابراین در جهان امروز آینده‌پژوهی و آینده‌نگری یک ضرورت است.

پیش‌بینی می‌شود در ‌هزاره سوم زمینه برای مطالعات آینده‌نگر و آینده‌پژوهانه افزایش پیدا کند و اندیشمندان احساس کنند یک جاذبه مغناطیسی تحولات پیرامون آنها را به سمت آینده سوق می‌دهد.

آینده‌پژوهی دیدن هر چیز قبل از وقوع آن است. بحران‌ها نیز جز در موارد نادر، علائم هشداردهنده‌ای را قبل از وقوع از خود بروز می‌دهند. مدیران نباید به‌راحتی از کنار این علائم هشداردهنده عبور کنند.

در دنیای کنونی با توجه به پیشرفت روزافزون و بی‌وقفه علم و تکنولوژی، در پیش‌بینی آینده و بدون توجه به توانایی‌های علم و تکنولوژی و تأثیر و کاربرد آن در حل مسائل و مشکلات امروز، پیش‌بینی‌های نامناسب و بعضا نادرست برای مقاطع بلندمدت صورت می‌گیرد که با گذشت زمان و ظهور تحولات جدید، مشکلات عدیده‌ای را در اجرا به‌وجود می‌آورد و منجر به شکست یک طرح می‌شود.