اروپایی‌‌ها هم عطای ‌کشتی‌سازی را به لقایش بخشیده‌اند

ساخت کشتی در داخل حکایت ناتمامی است که هرازگاهی توسط برخی سازمان‌ها، نهادها، انجمن‌ها و افـراد صرفـا نـه با هدف رشد، توسعه و بالندگی بلکه به منظـور انداختن توپ در زمین شرکت‌های کشتیرانی بازخوانی می‌شود. این در حالی است که پس از گذشت 47 سال از زمان احداث اولین کارخانه کشتی‌سازی در جنوب کشور و صرف هزینه‌های زیاد، هنوز حرفی برای گفتن در ساخت کشتی نداریم و میانگین ساخت کشتی‌های بزرگ تجاری و نفتکش در کشور به 10 تا 14 سال می‌رسد.

به گزارش روزنامه دنیای خودرو، زمانی که علت و چرایی کندی و رکود فعالیت‌های کشتی‌سازی مورد سوال قرار می‌گیرد، لبه تیز انتقاد و حمله به سمت شرکت‌های کشتیرانی به‌خصوص ناوگان تجاری می‌چرخد. ناوگانی کـه در دوران دفاع مقدس و تحریم‌های ظالمانه خط دوم و اول دفاعی لقب گرفت و اجازه نداد دشمنان این مرز و بوم به اهداف شوم خود دست یابند.

ناگفته پیداست شرکت کشتی‌رانی بیشترین حمایت را پس از پیروزی انقلاب اسلامی از کشتی‌سازی به عمل آورده است و دوست و دشمن بر آن صحه می‌گذارند. متاسفانه در شرایطی که تحریم‌های ناجوانمردانه علیه شرکت‌های کشتیرانی بدون‌وقفه ادامه داشت و شرکت‌های کشتی‌سازی که مشمول تحریم نبودند، نتوانستند از فرصت‌های موجود بهره لازم را ببرند و به فناوری‌های جدید دست یابند، چراکه امروزه دیگر ساخت کشتی در ابعاد کوچک و ظرفیت‌های پایین برای شرکت‌های بزرگ کشتیرانی اصلا به‌صرفه نیست و شرکت‌های کشتیرانی دنیا به‌سمت سفارش کشتی‌های مگاسایز پیش می‌روند که از هر نظر مقرون به‌صرفه است.

از زمانی که بحث ساخت کشتی در داخل مطرح شد تا امروز بارها از سوی مسئولان و کارشناسان به شرکت‌های کشتی‌سازی و حامیان آنها توصیه شده است به جای برداشتن سنگ بزرگ، کار را با تعمیرات آغاز و بعد با ساخت کشتی‌های کوچک برای شرکت‌های کوچک خصوصی به‌مرور زمان ضمن مشارکت با شرکت‌های خارجی نسبت به ساخت کشتی‌های بزرگ اقدام کنند، اما آنان بدون‌توجه به پیشنهادها، شعار ساخت کشتی‌های اقیانوس‌پیما و حمل‌گاز LNG را در هر مقطعی از زمان در بوق و کرنا کردند و کاسه و کوزه‌ها را بر سر شرکت‌های کشتیرانی شکستند.

در این زمینه اگر کارنامه درخشان شرکت تعمیرات کشـتی پرشیاهرمز ورق بخورد که با حمایت شرکت کشتیرانی جمهوری اسلامی ایران پا گرفت و امروزه در بین کشورهای همسایه حرف‌های زیادی برای گفتن دارد، در واقـع پاسـخ بسیاری از اما و اگرها در آن نهفته است.

به نظر می‌رسد اگر افرادی که از دور، دستی بر آتش و داعیه حمایت از صنعت ساخت کشتی را آن هم در حد حرف و شعار دارنـد، کلاه خود را قاضی کنند. شاید به این نتیجه برسند امروزه بدون مشارکت و همکاری با شرکت‌های بزرگ خارجی کار به جایی نمی‌رسد.

آنان فراموش نکنند امروز بسیاری از کشورهای اروپایی به‌دلیل هزینه‌های سنگین ساخت کشتی‌های تجاری، عطای این صنعت را به لقای آن بخشیده‌اند، زیرا در بحث هزینه- فایده، کفه ترازو به سمت هزینه، سنگینی می‌کند. آن‌ها با ارزیابی نقاط ضعف و قوت و در نظر گرفتن تمام شرایط، حاضر نیستند به هر قیمتی کشتی بسازند و منافع ملی را فدای منافع سازمانی یا فردی کنند. 

سرانجام در پایان بهتر است به جای هیاهوی بسیار برای هیچ، منطقی و عقلانی با مسائل برخورد شود و به جای متهم کردن دیگری، مناسب‌ترین گزینه برای توسعه صنعت کشتی‌سازی که همان مشارکت با شرکت‌های سازنده خارجی است، انتخاب شود.