اولین توالت های عمومی پاریس؛ ستون هایی که شهر را نجات دادند! (+عکس)

در پاریس قرن نوزدهم، بوی فاضلاب و آلودگی های شهری امری عادی بود تا اینکه کنت رامبوتو در اقدامی جسورانه بیش از 400 ستون استوانه ای را در خیابان ها نصب کرد. اینها نه فواره بودند و نه بنای یادبود، بلکه اولین توالت های عمومی شهر بودند که به نام خود رامبوتو مشهور شدند.

عصر ایران - در اوایل قرن نوزدهم، پاریس با مشکلات جدی بهداشتی دست و پنجه نرم می کرد. کلود-فیلیبر بارتلو، کنت رامبوتو (فرماندار وقت منطقه سن)، در راستای اصلاحات شهری خود پس از سال 1843، تصمیم جسورانه ای گرفت: نصب بیش از 400 سازه استوانه ای در سطح شهر برای تامین سازه های دفع فضولات انسانی.

آغاز عصر وسپزین

این سازه های استوانه ای ساده، که از یک طرف باز به سمت خیابان و از طرف دیگر با تزئینات پوشیده شده بودند، در واقع اولین توالت های عمومی خیابانی پاریس بودند. مردم به دلیل شکل ستونی و نقش رامبوتو در نصب گسترده آنها، به این سازه ها نام «ستون های رامبوتو» (Colonnes Rambuteau) دادند.

این سازه های استوانه ای ساده، که از یک طرف باز به سمت خیابان و از طرف دیگر با تزئینات پوشیده شده بودند، در واقع اولین توالت های عمومی خیابانی پاریس بودند. مردم به دلیل شکل ستونی و نقش رامبوتو در نصب گسترده آنها، به این سازه ها نام «ستون های رامبوتو» (Colonnes Rambuteau) دادند.

این ستون ها، هرچند که ظاهری ساده داشتند، اما نقشی حیاتی در بهبود بهداشت خیابان های پاریس و جلوگیری از آلودگی های گسترده ایفا کردند. این اقدام، یک گام مهم به سوی شهری مدرن تر و پاکیزه تر بود و بعدها زمینه را برای نصب توالت های عمومی شیک تر و محصور به نام «وسپزین» (Vespasienne) فراهم کرد.

بدین ترتیب، نام «ستون رامبوتو» به عنوان نمادی از یک اقدام بهداشتی ضروری و پیشگامانه، برای همیشه در تاریخ شهری پاریس ثبت شد.

این ستون ها، هرچند که ظاهری ساده داشتند، اما نقشی حیاتی در بهبود بهداشت خیابان های پاریس و جلوگیری از آلودگی های گسترده ایفا کردند. این اقدام، یک گام مهم به سوی شهری مدرن تر و پاکیزه تر بود و بعدها زمینه را برای نصب توالت های عمومی شیک تر و محصور به نام «وسپزین» (Vespasienne) فراهم کرد.

آیا به فاضلاب وصل بودند؟

در نسخه‌های اولیه این ستون‌ ها به شبکه فاضلاب امروزی وصل نبودند، چون شبکه مدرن فاضلاب پاریس هنوز در مراحل ابتدایی توسعه بود. اغلب شیاری در کف داشتند که فضولات را به یک جوی آب سطحی یا کانال ساده هدایت می‌کرد. گاهی هم فقط یک محفظه جمع‌ آوری در پشت یا زیر سازه قرار داشت که به‌طور دوره‌ ای توسط کارگران تخلیه می‌ شد.

این سازه‌ ها در اصل یک دیواره سنگی/فلزی نیمه‌استوانه‌ای بودند که پوشش ایجاد می‌ کرد تا فرد در دید مستقیم نباشد؛ اما از نظر فنی خیلی ابتدایی بودند.