کانتینرهای زنگ زده با جادوی خاک به نماد معماری تبدیل شده اند(+تصاویر)

عصر ایران - وقتی صحبت از «رستوران کانتینری» می شود، احتمالا ذهنتان به سمت فضاهای موقتی با دیواره های فلزی سرد و ریسه های نوری کلیشه ای می رود. اما پروژه پتی (Petti) در شهر ساحلی توتیکورین هند، تمام این پیش فرض ها را به چالش می کشد. استودیو معماری وال میکرز (Wallmakers) با هدایت «وینو دانیل»، پروژه ای خلق کرده که نشان می دهد چطور می توان از زباله های صنعتی، بنایی با روح، اصیل و کاملا سازگار با اقلیم ساخت.

کانتینرها در خدمت هویت بصری بندر

توتیکورین یک شهر بندری است؛ جایی که زبان بصری آن با صنعت، تجارت و زنگار فلزات گره خورده است. کانتینرهای رها شده در اسکله ها، بخشی از نویز پس زمینه این شهر هستند که معمولا نادیده گرفته می شوند. اما برای تیم وال میکرز، این کانتینرهای متروکه نقطه آغاز یک ماجراجویی بودند. آن ها 12 کانتینر را انتخاب کرده، از طول برش داده و بر روی یک سازه فولادی سوار کردند. اما داستان اصلی، فراتر از یک بازیافت ساده است.

کیمیاگری با خاک؛ مهندسی علیه گرما

بزرگترین نقطه ضعف کانتینرها، عایق بندی ضعیف آن هاست که در اقلیم گرم و استوایی تامیل نادو، آن ها را به کوره هایی غیرقابل تحمل تبدیل می کند. راهکار وال میکرز انقلابی بود: پوشاندن کل نمای بیرونی با خاک (Poured Earth).

این لایه خاکی تنها برای زیبایی نیست؛ طراحی آن به صورت الگوهای فرورفته و برجسته (زیگزاگی)، باعث ایجاد سایه اندازی داخلی و کاهش جذب گرما شده است. نتیجه این مهندسی اقلیمی، کاهش 38 درصدی نیاز ساختمان به سیستم های تهویه مطبوع است. در منطقه ای که گرما یک واقعیت همیشگی است، این عدد یک پیروزی بزرگ برای معماری سبز محسوب می شود.

فضای داخلی؛ خلوتی دنج در دل یک حجم صنعتی

داخل رستوران، چیدمان بر اساس منطق خود کانتینرها شکل گرفته است. برش های طولی کانتینرها باعث شده تا به جای یک سالن بزرگ و بی روح، فضاهای دنج و نیمه محصوری ایجاد شود که ظرفیت پذیرایی از 200 نفر را دارد.

نورپردازی: در طول روز، نور طبیعی از طریق نورگیرهای سقفی یا اسکای لایت به داخل می تابد. در شب، لوسترهای ساخته شده از لوله های قدیمی و موم، فضایی گرم و دعوت کننده ایجاد می کنند.

مصالح: کف پوش ها از چوب عرشه کشتی های اسقاطی و اکسید ساخته شده اند. این استمرار در استفاده از مواد بازیافتی نشان می دهد که تیم طراحی به تمام سطوح ساختمان، فراتر از نمای خیابان، فکر کرده است.

پایداری بی ادعا؛ فراتر از یک برندینگ

بسیاری از پروژه های سبز، پایداری را «فریاد» می زنند و طراحی را در اولویت دوم قرار می دهند. رستوران پتی این معادله را معکوس کرده است. شما ابتدا جذب زیبایی بصری، بافت خاکی گرم و هندسه لایه بندی شده ساختمان می شوید و سپس با دانستن اینکه این بنا از زباله های دریایی و گل و لای ساخته شده، شگفت زده می شوید.

این پروژه ثابت می کند که مصالح نجات یافته و روش های کم کربن لزوما به معنای یک ظاهر ارزان یا موقتی نیستند. پروژه پتی از بسیاری از ساختمان های گران قیمت منطقه زیباتر است و در عین حال، ردپای کربنی بسیار ناچیزی از خود به جا می گذارد.

چرا «پتی» (Petti)؟

نام این رستوران در زبان تامیلی به معنای «جعبه» است. سادگی این نام، تکمیل کننده کمال پروژه است. یک جعبه فلزی که بازنگری شده، با خاک پوشانده شده و به سازه ای تبدیل گشته که هر بیننده ای را به تامل وادارد. پتی صرفا یک رستوران نیست؛ مانیفستی است برای آشتی صنعت با زمین.

الوندیان: تولید سیمان از تقاضا پیشی گرفته است

بیشتر بخوانید:

خانه وحشی با جوایز متعدد معماری(+تصاویر)

تماشاخانه

«نبرد آوسترلیتز» حیله بزرگ ناپلئون که یک سپاه را روی دریاچه غرق کرد

ایران من ؛ از دل تاریخی کهن تا حال ایران امروز ما

فیلم های دیگر