تحلیلی بر واکنش صریح و سریع رییس قوه قضاییه به سخنان علم الهدی

عصر ایران - واکنش صریح رییس قوه قضائیه به اظهارات آقای علم الهدی امام جمعه مشهد از جنبه های گوناگون قابل توجه است.
 
امام جمعه مشهد گفته بود: « این مردم نمی توانند تحمل  کنند یک عده دختر و پسر شهوت ران و هوس باز بیایند و به نظام دهن کجی کنند. موی پریشان جلوی صورت ریخته یک دختر لاابالی ، هوس بازی شهوت بار یک جوان آلوده و به دنبال فحشا رفتن در این کشور و جامعه ، دهن کجی به انقلاب است. تنها جریانی که می تواند با قاطعیت در مقابل این قضیه قد علم کند و غائله را براندازی کند قوه قضاییه است  اما کم کاری می کند و به وظایف خود عمل نمی کند».

 راه حل علم الهدی « بازگشت به شیوه های شهید لاجوردی در دهه 60»  و « برخورد انقلابی» است. آیت الله آملی لاریجانی اما نسبت دادن معضلات اجتماعی به «کم کاری قوه قضائیه» را « ساده انگارانه، بی مبنا و از سر ندانم کاری» توصیف کرده و گفته است:« این قوه شرعا مجاز نیست دختر و پسر جوان مردم را که تخطی کرده اند کنار اشرار قاچاقچی مواد مخدر و کنار آدم های شروری که ممکن است اصلا کارشان روسپی گری باشد قرار دهد.»
رییس قوه قضاییه اضافه کرده است:«برخورد، بحث آخر است و توقعات از قوه قضاییه را نباید بالا برد.»

  واکنش صریح رییس قوه قضاییه به این سخنان ، از چند منظر قابل توجه  و حائز اهمیت است:

- امثال آقای علم الهدی اصرار دارند هر اتفاق یا ناهنجاری اجتماعی را -که چه بسا در عرصه جامعه اجتناب ناپذیر باشد- موضوعی امنیتی و ضد انقلابی قلمداد کنند. حال آن که با این نوع نگاه، یک موضوع اجتماعی،  بی دلیل بار سیاسی به خود می گیرد و هزینه زا می شود.
تعابیر او (دهن کجی، هوس بازی،غائله  ضد انقلابی) را با ادبیات رییس قوه قضاییه ( تخطی دختر و پسر مردم) مقایسه کنید تا دریابید  این دو تا چه اندازه فاصله دارند.
 پاره ای رفتارها و احکام در دهه 60 استثنائاتی بود که نباید به قاعده همیشگی تبدیل شوند و آیا نگاه مشابه با شیوه مورد علاقه آقای علم الهدی نبود که به بازداشتگاه کهریزک منجرشد و هزینه گزافی را به نظام و مردم تحمیل کرد؟

- تفکیک « دختر و پسر جوان مردم که تخطی کرده اند» از «اشرار و روسپی های حرفه ای» نقطه درخشان موضع گیری رییس قوه قضاییه است. در روش پیشنهادی علم الهدی همه را می توان به یک چوب راند چون تشخیص داده اند «دهن کجی کرده اند». دست قوه قضاییه اما باز نیست چرا که اگر قرار بود با روش علم الهدی رفتار شود نه نیاز به قانون بود نه قاضی!  

- آقای علم الهدی در جای دیگری  گفته « این مردم نمی توانند تحمل کنند». اما منظور از «این مردم» کدام مردم اند؟همان مردمی که در 24 خرداد 1392 به حسن روحانی رای دادند تا از این پس او از جانب « ملت ایران » سخن بگوید یا مراد از «این مردم» خودشان و دوستان وهمفکران و مستمعان است؟ در این صورت قوه قضاییه معیار خود را باید کدام مردم قرار دهد؟

- راه حل آقای علم الهدی صریح وساده است:« بگیریدشان و مجازات شان کنید ». اما رییس قوه قضائیه اگر می خواست سفره دل باز کند چه بسا می گفت ما خود این قدر صنم داریم که به این گونه یاسمن ها نمی رسیم.

 واقعا چه توقعی دارد آقای علم الهدی؟ وقتی فرمانده نیروی انتظامی می گوید « 24  ساعته می توانیم روسپی ها را جمع آوری کنیم ولی بعد نمی دانیم آنها را کجا نگه داری کنیم» انتظار دارند دختر و پسر مردم را بگیرند و بعد کجا نگه دارند؟ کنار همان هایی که خودشان جایی ندارند؟!
واکنش صریح و سریع شخص رییس قوه قضاییه از این منظر هم قابل اعتناست که خط مشی دستگاه های ذی ربط را مشخص می کند تا آنان تحت تاثیر این گونه اظهارات قرار نگیرند به ویژه در شهرستان ها که برخی آقایان عملاً فراتر از قانون حکم می رانند!

مهم ترین دلیل چنین موضع گیری ها و توصیه هایی از جانب افرادی مانند آقای علم الهدی این است که به دستگاه قضایی به مثابه یک «ابزار» و نه یک «مأمن» می نگرند و بر این پایه توقعاتی را بر آن بار می کنند.
حال آن که دستگاه قضایی خود باید جایی باشد که هر که احساس تعرض و قانون شکنی کرد به آن مراجعه کند  و اگر بنا باشد به خواست اینان بگیر و ببند راه بیندازد و با غائله خواندن هر اتفاق، خود را مامور برانداختن آن بداند سنگ روی سنگ بند نخواهد شد.

آیت الله آملی لاریجانی می توانست پاسخ گویی به اظهارات امام جمعه مشهد را به دفتر یا سخنگوی خود بسپارد. اما ترجیح داد خود واکنش نشان بدهد چرا که می خواست تاکید کند «شرعا مجاز نیست». باوری که اگر نهادینه شود بخش مهمی از مشکلات جامعه و قوه قضاییه فرو می کاهد.