اگر برانکو و مظلومی با هم شام بخورند!

عصرایران؛ احسان محمدی – هنوز برای سفارش دادن کیک جشن قهرمانی زود است. بعید است کسی در فدراسیون فوتبال از الان به فکر فشفشه هوا کردن و سکو ساختن در جشن قهرمانی باشد. اما انگار همین دو هفته برای بسیاری از هواداران قرمز و آبی کافی بود تا کیفیت تیم هایشان را ببینند.

  آبی ها کُری می خوانند که « چه لذتی دارد برگشتن به خانه»! و اینجا «خانه» یعنی صدر جدول. خیلی از قرمزها هم بعد از دو نمایش ناامیدکننده تیمشان می گویند: فوتبال ایرانی همینه! ولش کن! بذار بریم پی زندگی مون! فوتبال واسه کی آب و نون شده!

   البته که هنوز دو آتشه ها امیدوارند. آنهایی که روزهای بدتر از این را هم تجربه کردند دست از هواداری برنمی دارند. آنها می گویند تیم وقتی حالش بد است هواداری معنی دارد وگرنه وقتی قهرمان است همه دوستش دارند.این کُری ها، امیدها و یاس ها را می شود در تیتر روزنامه ها یا صفحات اینستاگرام ستاره های پیشین هم دید.

  عابدزاده از آنسوی آب ها ابراز ناراحتی می کند. رهبری فر رجز می خواند و مهرداد میناوند حواله می کند به چوب خدا! در این میان وزیر ورزش و امیر خادم هم حسابی نواخته می شوند. باور اینکه «دولتی ها نمی خوان پرسپولیس تیم بشه» ممکن است از نظر وزارت ورزش تئوری توطئه نام بگیرد اما هستند کسانی که با اطمینان می گویند شکست خوردن پرسپولیس سیاسی است. در این میان زمین چمن اهواز و میزان آلودگی هوا هم طرفداران خودش را دارد.

  استقلالی ها اما اوضاع بهتری دارند. خیلی بهتر. در حالیکه می گفتند بازگشت دوباره پرویز مظلومی به استقلال، سفر از پنت هاوس به غار است، نمایش این تیم در دو دیدار نخستین، پرطروات، شورانگیز و امیدوارکننده بود. اتفاقی که خیلی ها را سر شوق آورد که استقلالی های قهرکرده دوباره به ورزشگاه برگردند و به نظر می رسد جمعه آینده در دیدار مقابل ذوب آهن به مراتب تماشاگران بیشتری برای تشویق پسران آبی به استادیوم آزادی بروند.

  پرویز مظلومی به بازیکنانی میدان داد که بعید است خیلی از استقلالی ها حتی اگر آنها را در خیابان ببینند هم بشناسند و سلام و علیک کنند. امین حاج محمدی، هرائیر مگویان، محمدرضا خرسندنیا، یعقوب کریمی، میثم مجیدی، روزبه چشمی، محسن کریمی و جابر انصاری که دیشب برای استقلال توپ زدند، علیرغم آنکه نخستین تجربه های پوشیدن پیراهن آبی را دارند اما بسیار پرتلاش بازی کردند.

  عطش دویدن دنبال توپ، جنگیدن برای دیده شدن و تحمیل خود به سکوها و چشم های بینندگان تلویزیونی را می شد در تکل ها، کورس ها، افتادن ها و به سرعت برخاستن ها، پرس شدید مهاجمان و هافبک ها و دوندگی های بی پایان دید. استقلالی که گفت می شد به دلیل بدنسازی نه چندان برنامه ریزی شده کم خواهد آورد، در دو دیدار مقابل سیاه جامگان و ملوان که دو تیم پرشوق و حریص لیگ هستند، گامی پس نکشید.

  «سوبله چوبله» - لقبی که هواداران بخشیده اند- بیش از «مظلومی» کنار نام سرمربی استقلال می آید. انگار که بخشی از نام فامیلی او شده است، بعید است کسی به این زودی ها به او لقب «پرفسور» بدهد، اما دستکم در دو هفته اول لیگ و جایی که در خط استارت می توان خیزهای بلند برداشت و خود را از رقیبان جدا کرد او کار خودش را کرد و امیر قلعه نوئی را به رختکن فرستاد.

   پرویز سوبله چوبله این روزها می تواند پرفسور برانکو را به شام دعوت کند و یادش بیاورد که حتی وقتی سرمربی تیم ملی بود و ما را به جام جهانی برد، به خاطر نمایش های خسته کننده و کم رمق از سوی هزاران ایرانی سرزنش می شد، یادش بیاورد که پرسپولیسی ها حتی اگر قهرمان نشود نمایش جسورانه می خواهند، چیزی مثل آن 15-10 دقیقه فراموش نشدنی با دنیزلی و ایمون زاید.