نامزد پوششي، وقتي کانديداي شش دانگ نداريم!

روزنامه آفرینش نوشت:

هر دو جبهه و جريان مطرح سياسي در انتخابات رياست جمهوري پيش روي، با معرفي چند نامزدِ به تعبير خودشان " پوششي " توان مناظراتي و مباحثاتي ياران خود را به کمک طلبيده اند تا با پيشروي چند سويه در ديالکتيک انتخابات، ايده ها، تفکرات و آرمان هاي يکديگر را پوشش دهند. همه ي اين " پوشش ها " قرار است در نهايت به نفع کانديداي اصلي کنار بروند و با آماده کردن عرصه براي حضور منفرد او ميدان را خالي کنند.

در واقع داستان غم انگيز انتخابات اخير اين است که سعي مي شود هر چهره با حضور ديالکتيکي خود و جمع کردن راي هايش در نهايت کنار بکشد و از هوادارانش بخواهد که به فلان کانديداي اصلي راي بدهند.

در مورد اخلاقي بودن اين روش، مشکوک و نگرانم. چرا که من به عنوان يک راي دهنده ، با وقت گذاشتن به پاي تماشاي مناظراتي نه چندان چالش برانگيز که حرف تازه اي در آن ها نمي شنوم و قول تازه اي به من داده نمي شود و صرفا شاهد مشاجرات شخصي دو دسته و جريان سياسي و متهم کردن يکديگر هستم ؛ درست زماني که بالاخره تصميم مي گيرم که به چه کسي راي دهم، کانديدايم کنار مي کشد و از من مي خواهد که رايم را تقديم کس ديگري بکنم. اين براي من تنها يک معنا دارد : " کانديداي پوششي " مرا به عنوان اصلي ترين عنصر موثر در انتخابات ، دور مي زند و بر سر اراده و تفرد من " شرط بندي " مي کند. کانديداي پوششي از راي دهنده ي هوادار خود مي خواهد که درست در لحظه ي انتخاب، به انتخاب او راي دهد و از خواست و اراده و تصميم خود صرف نظر کند.

اما البته هر دو جريان، اذعان دارند که نسبت به کانديداهاي پوششي خود، اطمينان صد در صدي ندارند. اين نگراني هست که نامزد پوششي با توجه به ميزان شور و هيجاني که به وجود آورده و هواداراني که جمع کرده و گزارش هايي که در اين زمينه دريافت کرده، نخواهد عقب بکشد! تصميم بگيرد که بماند و شانس خود را بيازمايد.چرا که نه ؟

عدم اطمينان جريان هاي سياسي به " پوشش هاي شان " درست پاشنه ي آشيل اين " بازي با راي دهندگان " است؛ نگاه کردن به مردم و آراي شان به مثابه مهره هايي که مي توان به آساني آن ها را جا به جا کرد. در واقع ، در اين ميان تنها موردي که جريان هاي سياسي فعلا مي توانند به آن ها اطمينان داشته باشند، راي دهندگان هستند با اين حس که در موقع لزوم و ضرورت مي توان سمت و سوي انتخاب آن ها را تغيير داد. اما نيمي از اين ميزان اعتماد را به يارانِ هم پوشش خود ندارند! و در اين آوردگاه، بيشترين انرژي و هزينه ي خود را صرف مراقبت و ديده باني از پوشش هاي خود مي کنند.

راي من، تفرد و اراده ي من، دقيقا در جايي که بايد از آن به بهترين و سالم ترين شيوه استفاده شود، با " پوشش " هايي که در عرصه ي اين نمايش،يک به يک وارد و خارج مي شوند، دست به دست مي شود؛ گويي که منِ ناظر، نه يک فاعل شناسا، که صرفا يک ابژه ي قابل جا به جايي هستم که مي توان به راحتي حضور، اراده ، تفکر و توان تصميم گيري ام را نه به چالش، که به بازي گرفت.