زنگنه: ما 4 سال ته چاه بودیم/ پس از برجام از خوشحالی گریه کردم

وزیر نفت گفت: تحریم، چاه عمیقی بود و برجام، ما را از آن بیرون آورد. برجام فقط یک سند سیاسی نیست، بلکه نقطه عطف تاریخی، اجتماعی و سیاسی است.

به گزارش ایسنا، بیژن نامدار زنگنه - وزیر نفت - در دومین همایش «ایران فرهنگی در جهان امروز» که عصر امروز (یکشنبه، ۲۵ اردیبهشت‌ماه) در تالار وحدت تهران در حال برگزاری است، گفت:‌ شاید بسیاری ندانند که من کارم را با وزارت ارشاد و معاونت در این وزارتخانه شروع کردم. اصل من، در بخش فرهنگی است.

او با اشاره به حضور علی نصیریان - بازیگر پیشکسوت تئاتر و سینما - در این مراسم اظهار کرد: آقای نصیریان و استاد عزت‌الله انتظامی زمانی که من به دانشکده وارد شدم، سوپراستارهای ما بودند. من فیلم «رگبار» با بازی پرویز فنی‌زاده را سه بار دیدم.

او درباره برجام نیز اظهار کرد: اگر آقای روحانی که آقای ظریف، مجری شایسته،‌ شریف و کاردان سیاست‌های او بود، در این چهار سال به‌جز برجام هیچ کار دیگری نکرده بود، به‌عنوان شهروندی ایرانی تا آخر عمر خود را مدیون او احساس می‌کردم.

زنگنه ادامه داد: برجام فقط یک سند سیاسی نیست، بلکه نقطه عطف تاریخی، اجتماعی و سیاسی است. ما پیش از برجام یک میلیون و ۲۰۰ هزار بشکه نفت صادر می‌کردیم و اگر به توافق نمی‌رسیدیم، این مقدار، پایین می‌آمد؛ اما بعد از برجام، در مدت چهار ماهه آخر سال ۹۵، صادرات خود را به ۲/۸ میلیون بشکه نفت رساندیم.

وی اظهار کرد: تمام تجهیزات ما توقیف بود و ما آن‌ها را حداقل ۳۰ - ۴۰ درصد گران‌تر و غیراصل می‌خریدیم. ما همچنین ۱۰ درصد هزینه انتقال دادیم. این موضوع برای ملت ایران فقر بود. در حال حاضر تمام جنس‌های توقیفی ما آزاد شده است و البته موضوع فقط پول نیست.

وزیر نفت بیان کرد: من به شوخی به آقای ظریف گفتم، هر یک حرفی که در برجام بنویسید، من هزار دلار به شما پول خواهم داد. پس از برجام، من از خوشحالی گریه کردم.

او با اشاره به تلاش‌های رئیس‌جمهور و وزیر امور خارجه برای به ثمر رسیدن برجام، گفت: این کار، وظیفه آن‌ها بود؛ اما در این راه فداکاری کردند. این مهم بود که ما از چاه عمیق در بیاییم.

زنگنه اضافه کرد:‌ ما چهار سال ته چاه بودیم و باید دوره نقاهت‌مان طی شود و نفس بگیریم تا بتوانیم وزنه‌های سنگین‌تر را بلند کنیم.

خبر بعد نظرات کاربران خبر قبل

اشتراک گذاری :

کانال عصر ایران در تلگرام

صحرا اسدالهی: در مترو دنبال شوهر بودم

تماشاخانه