تاریخ:
پهپاد FPV حزبالله یک سامانه گنبد آهنین اسرائیل را منهدم کرد 
درس سی و هفتم
کوچههای آشتیکنان زندگی را گِل نگیریم!
ریشه بسیاری از بحرانهای ما در همین موضعگیریهای روز قیامت است. اینکه گاهی چنان حرفی زدهایم که حالا امکان بازگشت از آن نیست و لاجرم باید تا آخر خط برویم!
عصرایران؛ احسان محمدی- اولینبار در یزد کوچه آشتیکنان دیدم. در محلههای قدیمی به کوچههای باریکی میرسیدم که به زحمت دو نفر از کنار هم رد میشدند. آنجا برایم گفتند که تنگساختن این کوچهها به خاطر محدودیت زمین یا ناآشنایی به معماری معابر عمومی نبوده و فلسفهای پشتش هست.
میگویند کوچههای آشتیکنان را تنگ میساختند تا اسباب آشتی هم محلهایها و همسایه هایی بشود که از هم کدورتی به دل گرفتهاند. در واقع وقتی دو طرف بدون اطلاع از حضور هم، در این کوچه رخ در رخ میشدند ناگزیر از سلام و کلام میشدند و آشتی میکردند. گاهی هم البته با نقشه و همکاری کسانی که برای آشتی آنها وساطتت میکردند در این موقعیت قرار میگرفتند و نه راه پس داشتند و نه پیش!
حتی اگر این کوچهها و داستان و فلسفهاش، قصه باشد باز هم حقیقت دارد. اینکه در زندگی به کوچههای آشتیکنان نیاز داریم و نباید آنها را بعد از یک تنش، مشاجره لفظی یا کدورتی اندک به سرعت گِل بگیریم.
قدیمیها میگفتند:« حرمتها را نشکنیم، شاید روزی، جایی به دلیلی مجبور باشیم به هم سلام کنیم، همیشه به اندازه یک سلام هم شده حرمتها را نگه داریم». این جمله خلاصه جامعهشناسی ارتباطات است. اینکه پلهای پشت سر را خراب نکنیم، همیشه ممکن است اتفاقی بیفتد که مجبور شویم برگردیم و باید از روی همانها گذر کنیم.
در عصری که افشاگری جای روشنگری را گرفته است و در توئیتر جاج (قضاوت) میکنیم و در اینستاگرام آبروی هم را با عکس و ویدئو حراج میکنیم و در تلگرام و واتسآپ با اسکرینشات، چنان از خجالت هم در میآییم که انگار آخرین روز دنیاست و فردایی وجود ندارد بیش از هر زمان دیگری نیاز داریم درنگ کنیم، یک لحظه بایستیم، نفسی بگیریم و ببینیم آیا نمیشود حرف آخر را اول نزد؟
در کشاکش انتخابات و کنشهای سیاسی برخی چنان به هم میتازند و توهین و پرخاش میکنند که گویی جنگ جهانی است و یادشان میرود که این تنها یک رقابت سیاسی است و میآید و میگذرد و دوباره در کوچه آشتی کنان رخ در رخ میشویم یا توپمان در خانه هم میافتد و آیا رویمان میشود که سرمان را بالا بگیریم و در چشم هم نگاه کنیم؟
این حرفها در روزهایی که مشکلات اقتصادی و نگرانیهای ناشی از بالا گرفتن تنشهای بینالمللی هر روز بیشتر میشود شاید به نظر پندهای پیرانهسری تلقی شود اما ریشه بسیاری از بحرانهای ما در همین موضعگیریهای روز قیامت است. اینکه گاهی چنان حرفی زدهایم که حالا امکان بازگشت از آن نیست و لاجرم باید تا آخر خط برویم!
کاش یاد بگیریم که دنیا برخلاف درازا و پهنایش بسیار کوچک است و در زندگی همانطور که به اتوبانهای چند باندهای برای تاختن نیاز داریم، به کوچههای آشتیکنان هم محتاجیم. جایی که جز «آشتی» گزینه دیگری پیش رویمان نباشد. این کوچه ها را گِل نگیریم. چه در سیاست، چه در زندگی شخصی!
لینک کوتاه: کپی لینک
افزایش پروازهای جمعآوری اطلاعات آمریکا بر فراز کوبا هشدار نسبت به پیامدهای وابستگی بیش از حد دانشآموزان به تلفن همراه بقائی: تاریخ برای آنان که عبرت نمیگیرند دوباره تکرار میشود کاخ سفید: ترامپ عصر چهارشنبه وارد پکن خواهد شد طوفان ۱۲۲ کیلومتری زابل را درنوردید؛ دید افقی به ۸۰۰ متر رسید دانش آموزان افغانستانی یاد شهدای مدرسه میناب را گرامی داشتند مقام ایرانی: پاسخ تهران به واشینگتن شامل مذاکره درباره تنگه هرمز و رفع تحریمهاست اعلام رسمی برنامه سفر ترامپ به پکن؛ پرونده ایران و روسیه روی میز مذاکرات ادعای جدید ترامپ: ایرانیها ۴۷ سال ما را «گول زدهاند» ماموریت ویژه سازمان حسابرسی برای شناسایی بدهکاران ارزی؛ متخلفان به مراجع قضایی معرفی میشوند گروگانگیری پیکر دو برادر شهید فلسطینی در سردخانههای اسرائیل جزئیات مرحله جدید طرح کالابرگ الکترونیکی؛ عرضه لبنیات ارزانتر از هفته آینده تماس تلفنی نتانیاهو با ترامپ چرا رضا عطاران نتوانست یقه اسپیلبرگ را بگیرد؟ گرانی سوخت، دولت آمریکا را مجبور به توقف مالیات بر بنزین کرد