تاریخ:
نماینده فدراسیون فلسطین، جلوی شوی مضحک رئیس فیفا را گرفت 
درس سی و دوم زبان
امروز با صائب تبریزی: شرم یوسف مانع رسوایی یعقوب ماست
میرزا محمدعلی صائب تبریزی اصفهانی (زادهٔ ۱۰۰۰ هجری قمری — درگذشتهٔ ۱۰۸۰ هجری قمری) بزرگترین غزلسرای سده یازدهم هجری و نامدارترین شاعر زمان صفویه بود. او در دربار صفوی به عنوان ملک الشعرایی رسید و به او شاه شاعر سبک هندی میگویند چون شعر به سبک هندی می رود. او در جوانی به هندوستان و مکه مسافرت و حدود ۷ سال در هندوستان ماند و پس از بازگشت از هندوستان به دربار صفوی راه یافت./ عکس: مقبره صائب تبریزی
برنمی آیم به تسکین دل خودکام خویش
چون فلک در بیقراری دیده ام آرام خویش
موج بی دست و پا را دایه ای چون بحر نیست
فارغم از فکر آغاز و غم انجام خویش
چشمه امید رانتوان به خاک انباشتن
ورنه می گشتم ز بی صیدی شکار دام خویش
شکرستانی برای تلخکامان گشته است
غفلت شیرین لبان ازلذت دشنام خویش
دردسر بسیار دارد دردمندیها که من
سوختم چون لاله تاپرکردم ازخون جام خویش
حرص برمن دردهای نسیه راکرده است نقد
صبح نا گردیده می افتم به فکر شام خویش
گرچه مطلب نیست در پیغام دردآلود من
خجلتی دارم،که نتوان گفت، از پیغام خویش
شرم یوسف مانع رسوایی یعقوب ماست
چشم ما درپرده دارد جامه احرام خویش
قوت گویاییی تا در زبان خامه هست
ثبت کن بر صفحه ایام صائب نام خویش
لینک کوتاه: کپی لینک
بنزین در کالیفرنیا گالنی ۶ دلار شد بازگشت پرواز آمریکا - ونزوئلا بعد از 7 سال (+عکس) تقسیم عادلانه کارهای خانه بدون بگومگو: استراتژیهای کاربردی برای زوجین روایت معاون دفتر رهبری از چگونگی نجات آیت الله مجتبی خامنهای از انفجار باهنر: برد موشکهای ایران به کمتر از همان ۲۲۰۰ کیلومتر نخواهد رسید و این قابل مذاکره نیست مشاور وزیر: وزارت ارتباطات مجوزی برای اینترنت پرو صادر نکرده است رایزنی ایران و روسیه در زمینه هستهای چراغ سبز سنا به تداوم جنگ در ایران ۴ گزینه ترامپ برای ادامه جنگ با ایران ارائه طرح «ضربه نهایی» به ایران در جلسه فوقمحرمانه فرمانده سنتکام با ترامپ سازمان ملل: هزینه جنگ علیه ایران برابر با کمک به ۸۷ میلیون نفر است اسپانیا کاردار سفارت اسرائیل را احضار کرد ایروانی: بحرین، عربستان، امارات، اردن، کویت و قطر جبران کامل خسارات وارده به ایران را بر عهده گیرند وزیر دارایی آمریکا : ترامپ به من گفته فشارهای اقتصادی به ایران را بیشتر کنم کارگران بیکار و فقرزده اند؛ چرا دولت دست خود را از جیب «کارگر» بیرون نمیآورد؟