مهدی بستانچی، رییس شورای هماهنگی شهرکهای صنعتی سراسر کشور نوشت: حملهای که این روزها به صنایع و شهرکهای صنعتی ایران صورت گرفته، دیگر صرفاً یک اقدام نظامی یا تاکتیکی نیست؛ بلکه نشانهای روشن از یک راهبرد هدفمند برای نابودی بنیانهای تولید و تکنولوژی کشور است.
برخلاف روایتهایی که تلاش میکنند این حملات را محدود به اهداف نظامی جلوه دهند، شواهد میدانی و بررسیهای دبیرخانه شورای هماهنگی شهرکهای صنعتی کشور نشان میدهد که دامنه این حملات، بهطور گستردهای زیرساختهای صنعتی غیرنظامی را نیز دربر گرفته است.
در این حملات، صنایعی هدف قرار گرفتهاند که هیچ ارتباطی با حوزه نظامی ندارند؛ از تولیدکنندگان مواد اولیه و قطعات صنعتی گرفته تا کارخانههایی که در زنجیره تأمین کالاهای حیاتی برای زندگی روزمره مردم نقش دارند.
این یعنی هدف، صرفاً یک کارخانه یا یک سایت خاص نیست؛ بلکه کل اکوسیستم تولید، مهندسی و دانش فنی کشور در معرض تهدید قرار گرفته است.
آنچه این وضعیت را نگرانکنندهتر میکند، تمرکز آشکار بر تخریب «تکنولوژی تولید» است.
ماشینآلات، خطوط تولید، تجهیزات تخصصی و زیرساختهایی که طی سالها با سرمایهگذاری سنگین و انتقال دانش شکل گرفتهاند، امروز بهصورت هدفمند مورد حمله قرار میگیرند.
این نوع تخریب، برخلاف آسیبهای معمول جنگی، اثرات بلندمدت دارد و میتواند یک صنعت را برای سالها از چرخه تولید خارج کند.
در واقع، این حملات را باید بخشی از یک جنگ اقتصادی-صنعتی دانست؛ جنگی که هدف آن، نه فقط کاهش توان تولید فعلی، بلکه قطع مسیر توسعه صنعتی و جلوگیری از بازسازی سریع کشور در آینده است.
از بین رفتن تکنولوژی، به معنای از دست رفتن دانش انباشته، نیروی انسانی متخصص و توان رقابت در بازارهای منطقهای و جهانی است.
از سوی دیگر، پیامدهای اجتماعی این حملات نیز بسیار عمیق است.
زیرساختهای صنعتی، ستون فقرات اشتغال در کشور محسوب میشوند. تخریب این زیرساختها، مستقیماً معیشت میلیونها نفر را تحت تأثیر قرار میدهد؛ کارگرانی که شغل خود را از دست میدهند، زنجیرههایی که از کار میافتند و بازارهایی که دچار کمبود و افزایش قیمت میشوند.
این یعنی فشار مضاعف بر جامعهای که پیش از این نیز با چالشهای اقتصادی متعددی روبهرو بوده است.
واقعیت این است که آنچه امروز در حال وقوع است، فراتر از یک جنگ نظامی است: این یک حمله مستقیم به توان تولیدی، استقلال صنعتی و آینده اقتصادی ایران است.
در چنین شرایطی، نادیده گرفتن ابعاد واقعی این حملات یا تقلیل آن به روایتهای سطحی، نهتنها کمکی به درک مسئله نمیکند، بلکه میتواند زمینهساز آسیبهای عمیقتر در آینده شود.
اگر هدف، تضعیف یک کشور برای دهه ها باشد، هیچ راهی مؤثرتر از ضربه زدن به صنعت، تولید و تکنولوژی آن نیست. آنچه امروز در شهرکهای صنعتی ایران رخ میدهد، دقیقاً در همین چارچوب قابل تحلیل است: جنگی علیه تولید، علیه اشتغال و در نهایت، علیه زندگی روزمره مردم.