از خیاطی تا فارغ‌التحصیلی در ۶۵ سالگی

دوانگ وان بای، مردی از استان آن‌جیانگ ویتنام، این روزها به نمادی از پشتکار در جامعه ویتنام تبدیل شده است؛ کسی که پس از چهار دهه دوری از تحصیل، سرانجام در ۵۹ سالگی دیپلم گرفت و سپس در سالهای بعد مدرک دانشگاهی خود را نیز دریافت کرد.

به گزارش ایسنا، به نقل از اکسپرس، "بای" حدود یک هفته پیش، پس از طی مسافتی بیش از ۲۰۰ کیلومتر، خود را به دانشگاه علوم اجتماعی و انسانی در شهر هوشی‌مین رساند تا در مراسم فارغ‌التحصیلی شرکت کند. او در رشته مطالعات ویتنامی با رتبه «خوب» فارغ‌التحصیل شد. این لحظه برای او چنان مهم بود که شب قبل از هیجان نتوانست بخوابد.

او در جوانی علاقه‌مند به ادبیات بود و آرزو داشت معلم شود، اما شرایط مالی دشوار خانواده پرجمعیتش، او را وادار کرد که پس از دوره متوسطه ترک تحصیل کند. او ازدواج کرد، به کشاورزی روی آورد و همسرش نیز با کارهای فصلی و دست‌فروشی به تامین معیشت خانواده کمک می‌کرد. در این میان، احساس عقب‌ماندگی از دوستان تحصیل‌کرده‌اش، جرقه‌ای برای بازگشت به مسیر آموزش در ذهن او ایجاد کرد.

بای دو بار در آزمون پایان دبیرستان شرکت کرد، اما هر دو بار شکست خورد. این ناکامی‌ها تثیر عمیقی بر او گذاشت، تا جایی که خود را «ناآگاه» می‌دانست و برای مدتی از فکر ادامه تحصیل دست کشید. او به کارهای فصلی ادامه داد و بعدها حرفه خیاطی را آموخت. در همین سال‌ها، همسرش با تشویق او وارد دانشگاه شد و پس از فارغ‌التحصیلی، شغلی دولتی به دست آورد که به بهبود وضعیت اقتصادی خانواده انجامید.

بای در ادامه تمرکز خود را بر تربیت و تحصیل دو دخترش گذاشت. هر دو دختر توانستند وارد مدارس برتر و سپس دانشگاه‌های شهر هوشی‌مین شوند. با تثبیت نسبی شرایط زندگی، بای بار دیگر به رویای ناتمام خود بازگشت. در سال ۲۰۱۹، با کمک یکی از دوستانش برای بازیابی سوابق تحصیلی، برای سومین بار در آزمون دبیرستان ثبت‌نام کرد و این بار موفق شد. او در سال ۲۰۲۰، در ۵۹ سالگی، پس از وقفه‌ای ۴۰ ساله، دیپلم خود را دریافت کرد.

اما این پایان مسیر نبود. او تصمیم گرفت تحصیلات دانشگاهی را نیز تجربه کند. با حمایت خانواده، در یک برنامه آموزش از راه دور ثبت‌نام کرد. این شیوه تحصیل، که بر مطالعه مستقل و استفاده از منابع دیجیتال متکی بود، چالش‌های خاصی برای او به همراه داشت. بای که تجربه‌ای در کار با رایانه نداشت، حتی در انجام ساده‌ترین کارها دچار مشکل می‌شد و در سه درس ابتدایی به دلیل ناتوانی در ارسال آنلاین تکالیف مردود شد.

با این حال، او تسلیم نشد. به تدریج مهارت‌های لازم را آموخت و به یکی از فعال‌ترین دانشجویان کلاس تبدیل شد. با وجود فاصله سنی زیاد با سایر دانشجویان، در کارهای گروهی مشارکت می‌کرد و برای جبران ضعف دیجیتال، تکالیف خود را به‌صورت دستی می‌نوشت و پس از عکس‌برداری برای همکلاسی‌ها ارسال می‌کرد. همکلاسی‌های جوان نیز با حمایت و همکاری خود، نقش مهمی در پیشرفت او داشتند.

بای برای شرکت در امتحانات حضوری، هر بار مسیر طولانی میان زادگاهش و شهر هوشی‌مین را طی می‌کرد. او شبانه با اتوبوس حرکت می‌کرد و بامداد به مقصد می‌رسید، بی‌آنکه سختی مسیر او را دلسرد کند. انگیزه اصلی‌اش، دیدار استادان و همکلاسی‌ها و ادامه مسیر یادگیری بود. استادان او، از جمله نگوین تی کوک مین، بای را نمونه‌ای الهام‌بخش از اراده و تعهد به یادگیری می‌دانند. او نیز امیدوار است که داستان زندگی‌اش الهام‌بخش نسل‌های بعدی، به‌ویژه نوه‌هایش، باشد. 

صیادان با شوکر در تالاب/ روایتی از فروپاشی زیست‌بوم جنوب

بیشتر بخوانید:

حرکت جالب ژاپنی ها در احترام به نویسنده مشهور خود! (+عکس)

زیبایی مسحور کننده ویتنام (عکس)

تماشاخانه

تیم ملی ایران در خطرناک‌ترین شهر جهان ؛ در تیخوانا چه خبر است؟

اشراف‌زاده ساسانی ؛ مومیایی ایرانی / دفن شده در نمک پس از ۱۸۰۰ سال

فیلم های دیگر