«مثنوي» مولانا و «بوستان» سعدي، پرچم‌دار ادبيات جهان

دو شاهكار ماندگار ادبيات ايران در فهرست 100 كتاب برتر تاريخ ادبيات جهان قرار گرفتند.

به گزارش ايسنا، انجمن كتاب نروژ با نظر‌خواهي از يكصد نويسنده‌ سرشناس از 54 كشور فهرست يكصد كتاب برتر تاريخ ادبيات جهان را منتشر كرد.

در ميان اين آثار منتخب، ديوان «مثنوي معنوي» اثر «مولانا جلال‌الدين» و «بوستان» اثر «شيخ اجل سعدي» دو كتابي هستند كه پرچم‌دار ادبيات كهن ايران شده‌اند.

در اين نظرسنجي هر يك از نويسندگان مي‌بايست 10 كتاب مورد نظر خود را معرفي مي‌كرد كه در پايان، كتاب «دون‌كيشوت» نوشته‌ «ميگوئل دي سروانتس»، نويسنده‌ي نام‌دار اسپانيايي با كسب بيشترين آراي ممكن در رتبه‌ اول قرار گرفت.

«كارلوس فوئنتس»، «پل آستر»، «اورهان پاموك»، «ميلان كوندرا»، «نادين گورديمر»، «جان اروينگ» و «وي.اس نايپل» ازجمله چهره‌هاي سرشناسي بودند كه در اين نظرسنجي شركت كردند.

به گزارش سايت انجمن كتاب نروژ، از معروف‌ترين كتاب‌هاي حاضر در فهرست 100 اثر ماندگار تاريخ ادبيات مي‌توان به آثار زير اشاره كرد:

«غرور و تعصب» نوشته جين‌ آستين؛ «داستان‌هاي منتخب» نوشته «خورخه لوئيس بورخس»؛ «بلندي‌هاي بادگير» نوشته اميلي برونته؛ «بيگانه» نوشته آلبر كامو؛ «نوسترومو» نوشته جوزف كونراد؛ «كمدي الهي» نوشته دانته آليگيري؛ «آرزوهاي بزرگ» نوشته چارلز ديكنز؛ «جنايات و مكافات»، «ابله»، «تسخيرشدگان» و «برادران كارامازوف» نوشته داستايوفسكي؛ «ميدل‌مارچ» نوشته جورج اليوت؛ «آبسالوم، آبسالوم» و «خشم و هياهو» نوشته ويليام فاكنر؛ «مادام بوواري» نوشته گوستاو فلوبر؛ «صد سال تنهايي» و «عشق سال‌هاي وبا» نوشته گابريل گارسيا ماركز؛ «فاوست» نوشته ولفگانگ گوته؛ «ارواح مرده» نوشته نيكلاي گوگول؛ «طبل حلبي» نوشته گونتر گراس؛ «پيرمرد و دريا» نوشته ارنست همينگوي؛ «اديسه» و «ايلياد» نوشته هومر؛ «اوليس» نوشته جيمز جويس؛ «محاكمه» و «قلعه» نوشته فرانس كافكا؛ «دفترچه طلايي» نوشته دوريس لسينگ؛ «پي‌پي جوراب بلند» نوشته آستريد ليندگرن؛ «كودكان كوچه» نوشته نجيب محفوظ؛ «عشق» نوشته توني موريسون؛ «لوليتا» نوشته ولاديمير ناباكوف؛ «1984» نوشته جورج اورول؛ «در جست‌وجوي زمان از دست‌رفته» نوشته مارسل پروست؛ «كوري» نوشته ژوزه ساراماگو؛ «هملت»، «شاه لير» و «اوتلو» نوشته ويليام شكسپير؛ «جنگ و صلح» و «آناكارنينا» نوشته لئو تولستوي و

«ماجراهاي هاكل بريفين» نوشته مارك تواين.